Odkryta w 1930 roku przez amerykańskiego astronoma Clyde'a Tombaugha planeta karłowata o nazwie Pluton do sierpnia 2004 roku uznawana była za dziewiątą planetę współczesnego układu słonecznego. Status planety odebrany jej został na posiedzeniu Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze. Jasność obserwowanego z Ziemi Plutona kształtuje się na poziomie 14 mag, dzięki czemu w celu jej ujrzenia należy posłużyć się, co najmniej 30-centymetrowym teleskopem. Zaobserwujemy wówczas małą żółtą plamkę swym wyglądem przypominającą świecącą blaskiem gwiazdę. Został on zakwalifikowany do planet karłowatych głównie ze względu na swą masę. Zdarza się bowiem, że masywniejsze są niektóre satelity pozostałych planet. Atmosfera Plutony posiada jedna z najciekawszych właściwości. Stanowi ją fakt, iż dzięki bliskości peryhelium znajdujący się na jego powierzchni lód metanowo-azotowy przy temperaturze -1700C sublimuje do postaci gazowej. W głębi planety natomiast, w miejscach gdzie temperatura spada nawet do -2300C składniki atmosfery ulegają zamrożeniu i przybierają postać ciała stałego. Nazwa planety zapożyczona została od rzymskiego boga, natomiast jego symbol PL pochodzą od inicjałów amerykańskiego astronoma Percivala Lowella.

W przygodzie przez układ słoneczny .